Dos Peregrinos

Voor de geïnteresseerden: we geven op zaterdag 18 november een diavoorstelling over onze fiets- en andere avonturen naar Zuid-Europa en in Nieuw-Zeeland. Afspraak om 20 u in de parochiezaal van Heultje.Hier nog een paar foto's van een wandelweekend waar we voor de eerse keer onze dia's getoond hebben voor een groepje Ronsers:

Jawel, ons jaartje zit erop, we hebben het gehad. Ondanks de valpartij en de lange,pijnlijke revalidatie kijken we er positief naar terug. Het is mooi geweest, we hebben veel meegemaakt, plezante ontmoeteingen gehad en de vele herinneringen duiken regelmatig op. De arm is terug min of meer mobiel en we hebben nog steeds de smaak vanhet fietstrekken te pakken.Ter info: ergens in november (waarschijnlijk zaterdag 18 november) geven we een diavoorstelling in de parochiezaal van Heultje. Geinteresseerden kunnen iets achterlaten op onze website.Als afsluiter hier nog een foto vanons tweeën in de tuin van Hans en Corene in Nieuw-Zeeland (Hilde met slechte linkerarm).

Eenmaal thuis hebben we eventjes gewacht totdat Vita van zich liet horen. Meteen met de fiets op kraambezoek in Zottegem om dan via Melle richting kust te fietsen. Ons plan om rond de grenzen van België te fietsen lag al een paar jaar in de kast te wachten op goed weer. Vanuit Damme de Belgische kust afgereden, af en toe wel eens terug meer hetbinnenland in, tot in Adinkerke. Tot in Watou bleef het dan plat maar toen waren we wel blij om nog eens een heuveltje op te rijden. Na Kemmel krijgen we terug een stukje plat langs de Leie om in St. Amand les Eaux nog eens de St. Jacobsroute te passeren. Het parkoers wordt pittiger en pittiger en we belanden ergens tussen Mons en Maubeuge (vorige keer toen we hier met de fiets passerden, december 2005 op weg naar de luchthaven in Parijs, was het hier pakken frisser). Langs Chimay en Gedinne komen we aan de Semois en in Sugny krijgen we een fikse regenbui (blijkbaar regent het steeds als we hier passeren). In Tintigny verlaten we de Semois, rijden Luxemburg binnen en genieten daar van een heerlijke sla. De Ourvallei is één van de mooiste van België, maar nadien...Maspelt en Bracht staan voor altijd in ons geheugen gegrift...een lange klim van 14% gemiddeld. Ook in de Hoge Venen is het puffen en de knooppunten sturen ons via een serieuze omweg. In Raeren vinden we met moeite de camping, eten doen we in de enigste eetgelegenheid in die "stad". De Voerstreek brengt ons terug in Maastricht en langs de knooppunten keren we terug huiswaarts. Na een paar praktische regelingen vertrekken we weervoor een vijfdaagse tocht. We pikken in in de buurt van Maastricht, verkennen Nederlands Limburg en fietsen efkens Duitsland binnen. Nadien volgen we nog een stukje de Belgisch-Nederlandse grens totdat het tijd wordt om naar huis te gaan.We hebben kunnen ervaren dat de Belgische grens vrij grillig is, af en toe krijg je een stevige klim om in het buitenland te geraken en het is er niet gemakkelijk om de weg te vinden, wegaanduidingen naar dorpjes net over de grens vind je niet en als je het vraagt snappen ze soms niet waar je heen wilt.

Na 3 maanden dagelijks bezoek aan de kinesist waren we terug vrij. Op 15 mei, na een bezoek aan de orthopedist, zouden we vertrekken richting jura om verder te stappen op de GR5. Maar toen... begon Leo knieproblemen te krijgen. Een stapvakantei mocht het zeker neit worden, maar fietsen kon hij wel nog en Hilde was er ook al in geslaagd om oop de fiets te kruipen. Aangezien de weersvoorspellingen toen heel slecht waren voor België: regen, kou, wind, regen... de fietsen in de auto gestopt, op zoek naar een plat, warm stukje Frankrijk. Dat hebben we gevonden in de buurt van Bordeaux: de auto geparkeerd bij een camping in de Landes en van daaruit zijn we op de St; Jacobsroute noordwaarts gereden. Vele herinneringen kwamen terug, maar toch, het landschap zag er toch anders uit in tegenovergestelde richtin. Poitiers hebben we net niet gehaald want we zijn op zoek gegaan naar de alternatieve kustroute om terug aan de auto te geraken, langs Melle en Saintes. Zo hebben we 10 dagen rondgetrokken met geen drup regen. De campings die open waren hadden we voor ons alleen en vooral: we hadden weer de smaak te pakken om fietstrektochten te doen.

in picton doen we nog een korte wandeling naar een dammetje voordat we de autosleutels afgeven, op de ferryboot zitten we op de eerste rij om de overtocht naar het noordereiland te doen. naarmate we wellington naderen komen er meer wolken en bij aankomst regent het. deze keer krijgen we een splinternieuwe groene ford fiesta en we geraken vlot weg uit wellington. in porirua slapen we in een piepkleine cabine met zicht op een inham van de zee. vlakbij doen we een stevige wandeling naar cannons head waar we links en rechts water te zien krijgen. we zoeken onze weg tussen wegvluchtende schapen. we houden het droog maar onderweg naar feilding regent het pijpestelen. bij de info vragen we de weg naar hans en corene, 2 nederlanders die al 13 jaar in nz leven. daar maken we kennis met de kiwigastvrijheid in de hoogste graad. we worden heel hartelijk ontvangen. onze was wordt gedaan en we brengen een gezellige avond door (nogmaals hartelijk bedankt, hans en corene). zaterdagmorgen is het droog en het klaart meer en meer op. na een lekker ontbijt nemen we afscheid en rijden richting national park. daar treffen we het weer: we krijgen een kamer in het hotel voor een prijsje. tijdens de picnic schijnt de zon weer volop en we doen nog een korte wandeling. de weersvoorspelling ziet er goed uit en we reserveren een plaats in de bus om de tongarirocrossing te doen. het busje pikt ons op om 7u45. door de mist rijden we naar het vertrekpunt. we hopen op opklaringen maar de mist wordt dikker. hoe hoger we klimmen hoe meer nattigheid we voelen. we lopen door natte wolken. de wind blaast ons van het wandelpad, de hagel striemt onze blote billen. maar iedereen geraakt op de top, dus voor ons moet dat ook lukken. van de red crater en compagnie krijgen we niet veel te zien, we ruiken het vooral we wachten om onze boterhammen op te eten tot we de laatste (2de) hut bereiken op 2u stappen van de bushalte. natte schoenen en regenjacks uit en binnen zit iedereeen te rillen. de besteb staan bij een brandend kookgasvuurte, wij zitten op bed. we blijven zolang mogelijk hier want op het eindpunt is geen hut om te schuilen. savonds worden leo zijn kookkunsten hoog geprezen door de kiwis: een ovenschotel met bloemkool, gerookte zalm en bechamelsaus en gebakken patatjes. de volgende morgen staan we op met een bewolkte lucht maar onderweg naar rotorua krijgen we meer en meer zon, de tongarirotop laat zich zelfs zien. we voelen stijfheid in de spieren als we nog een klimmetje doen. in rotorua leert leo met automatische versnellingen te rijden. we wisselen namelijk de fiesta voor een grotere toyota corolla waar onze fietsen in passen. op valentijn gaan we naar het ziekenhuis voor de afspraak met de dokter. die ziet op de fotos dat de breuk goed geneest maar er zit nog te weinig beweging in de arm. hij raadt ons aan om dagelijks naar dezelfde fysiotherapeut te gaan , die ziet dan hoe de arm evolueert. we mogen dus niet meer rondtrekken, dus hebben we onze vlucht vervroegd en landen vrijdag 17 februari terug in parijs.

van de milford rijden we via kingston naar het drukke avontuurlijke queenstown. dat we even verkennen maar toch vlug de rust van een boswandeling zoeken. in het vroefere goudmijnstadje arrowtown vinden we overnachting. we doen er een pracht van een wandeling door weiland, bos en wilde bwegroeiing. langs de hoogst gwelegen weg van nz rijden we naar het volgende meer in wanaka. de lucht ziet er eventjes dreigend uit maar er vallen maar een paar druppels. langs lake hawea verlaten we de droge bergen en rijden over de haast pas het groenere westen binnen. we proberen een wandeling naast de rivier aan gates of haast maar al vlug blijkt die te gevaarlijk. voor bij haast vinden we een mooie picnicplek maar we vluchten al gauw de auto binnen: we krijgen een aanval van de sandflies. in fopx glacier bewonderen we de gletsjer en de steile rotsen en wandelen rond het pittoreske lake matheson. mt cook krijgen we niet te zien, er zijn te veel wolken. zaterdag staan we op in de mist en tijdens het ontbijt begint het te miezeren. we hopen toch een glimp op te vangen van frans jozef en jawel het klaart weer op als we aan de tocht beginnen. we passeren nog een goudmijnstadje, ross,. als we willen kunnen we er zelfs een pan huren om zelf naar goud te zoeken. we hopwen in hokitika overnachting te vinden maar blijkbaar hebben ze hier weeral lang weekend en alles is volzet. aan kumara junction worden we wel hartelijk begroet en we brengen een gezellige avond door in het gezelschap van de amerikaanse chris, een engelse stapste, een duitse fietser en een kiwivisser. de volgende morgen stappen we naar port elisabeth, een mooimuitzichtspunt op de westkust. weceten onze boterhammen met uitzicht op de pannekoekenrotsen. we zijn iets te vroeg om met hoogtijnde spectaculaire beelden van opgetsend water te zien maarvze zijn toch de moeite. zeker met de mooie blauwe lucht, het verfrissend windje doet wel deugd. in westpoert maken we kennis met vader, 75 j, en dochter kiwi die samen kamperen. hij toont fier zijn fotos van de bay of islands. hij speelt country en western zijn dochter zingt. hij heeft al opgetreden met vele vedetten. langs de gorgers trekken we ostwaarts en wandelen de lywell walk in een verklaten dorpje. buiten de drukte van nelson vinden we een camping op ons maat. madam geeft ons een hint voor een wandeling van 1u. we dolwen 2 u dior het bos en dan smaakt de spaghetti nog beter. snachts wordt het koud door de wind en in de donkere cabine worden we laat wakker. we wandelen deze keer langs de kust: de cable walk naar een mooi uitzichtspunt over het abel tasman park. op de campimg inhet gezellige havenstadje havelock wordt het een plezant weerzien met de 2 belgische fietsers die we op kerstavond gezien hebben. woensdag rijden we de marlborough sounds binnen dus is het weer rain time. westappen onde4r een bomenscherm droog en keren nattig terug langs de queencharlotte walkway. een warm soepje doet deugsd.

in dunedin rijden we het schiereiland op . aan tarareoa head zien we geen albatrossen. in 2 holletjes vinden we wel 2 zeldzame piepkleine blauwe pinguins zitten. van madam van de camping krijgen we goed advies voor een doktersbezoek ipv het ziekenhuis. dit combineren we met een bezoek aan deze schotse stad. we vieren mee de feestdag van dichter, drinker robert burns. we gaan lamgs bij de fysiotherapeut, in het ocyagon wordt er gedoedelzakt, gedicht en er is een schapenshow. de toostjes en de whisky ontbreken niet. daarna rijden we verder tot balclutha. we belanden 10 km verder bij 2 vriendelijke campinguitbaters; broer en zus van new jersey. er is geen cabin vrij dus mogen we in het bed van margaret slapen. we trekken westwaarts en in de buurt van gore doen we de whisky creek wandeling naar een uitzichtpunyt over de zuidelijke vlakte. door een woest gebied bereiken we het meer manapouri aan de westkust. we stappen een deel van de keppler trackmen horen weer andere vogels. de volgende morgen roeit leo ons in cirkels naar de overkant van het meer om de circle yrack te andelen. na een steile klim krijgen we een eerste zicht op de fjorden in gezelschap van heel tamme roodborstjes met een grijze borst. in te anau verblijven we 2 dagen op een camping met zicht op het meer en de hoge groene pieken. we doen nog een ander stuk van de keppler track en krijgen weer formidabel warm en zonnig weer. savonds genieten we van een prachtige zonsondregang met heel speciale blauwtinten en dasende wolken. maandag is een ideale dag om de 120 km naar milford sound te overbruggen. we maken er dan ook een daguitstap van en fotograferen er op los. we klimmen zelfs tot de key summit, 915 m waar we uitzicht bhebben op besneeuwde toppen en groene valleien. we overnachten in milford, proberen buiten te eten maar vluchten binnen voor de sandflies. we zien onze eerste kea. snachts waait het hevig en de volgende morgen vertre kken naar de have om een cruise in de souds te doe, nieuwzeelanders zeggen dat de fjords hety mooist zijn bij regen. we krijgen dan ook enorme watervallen die naar beneden storten. de mist ontneemt het uitzicht maar onze kleine boot scheert langs de fjorden. tegen de middag klaart hewt op en we worden beloond met een glimp van de hogr mitre peak. hilde is ondertussen wat meer zslfbehulpzaam geworden maar het zal mog heel wat weken duren voore de elleboog volledig zal kunnen gestrtekt en geplooid worden.gelukkig rijden de postbodes hier met rode fietsen rond zodat we chris haar gele fietsje van ver herkennen.